خجورو ته د دوی د طبیعي خوږوالي او په منځنۍ شرق کې د ژور کلتوري اهمیت له امله ډیری وخت د "طبیعي ډولیو" په نوم یادېږي [1, 2].

دا نومlendirنه د تغذیه او دود ترمنځ تړاو په ګوتاروي، ځکه چې دا میوه هم د انرژۍ د اصلي سرچینې په توګه او هم د مېلمه پالنې د نښې په توګه کار کوي. د دې نوم د ریښو پوهیدل د هغو وچو سیمو د کرنې تاریخ په اړه بصیرت وړاندې کوي چې چیرې دا میوې وده کوي.

د زرګونو کلونو لپاره، خجورې په منځنۍ شرق کې د ژوند مرکزي برخه اړلې [1]. دوی تر ټولو زیات د واحاتو په فارمونو او ګڼو بازارونو کې پیدا کیږي، چیرې چې د یوې اساسي حاصل په توګه پلورل کیږي [1]. دا میوه نه یوازې د خپل خوند لپاره، بلکې ځکه چې د ګټمنو موادو (nutrients) په اندازه غني ده، ډیره ارزښتمنه ده [1].

د خپلو تغذیه-يي ارزښتونو څخه پرته، خجورې د دود یو لوی وزن له ځان سره لري. دوی له ډیرې مودې راهسې د منځنۍ شرق په کلتورونو کې د مېلمه پالنې نښه اړلې [1]. دې کلتوري تړاو او داسې خوند چې د پروسس شویو خوږیو سره ورته دی، د دې میوې شهرت د ډولیو د یوې طبیعي بدیل په توګه ټینګ کړی [1, 2].

په سیمه کې د کرنې کړنیو داسې بدلون موندلی چې دا نخیلونه وساتل شي او ډاډ ترلاسه شي چې میوه په مختلفو موسمونو کې ترلاسه کېږي. د محلي واحاتو له حاصلاتو څخه نړیوالو بازارونو ته لیږد، د "طبیعي ډولیو" مفهوم یوې پراخې نړیوالې ډلې ته وړاندې کړی [1].

خجورې د خپلو طبیعي خوږوالي له امله د "طبیعي ډولیو" په نوم یادېږي

د خجورې د "طبیعي ډولیو" په توګه درجه بندي د تصفیه شویو شکرونو پر ځای د ګټمنو او طبیعي خوړو د ارزښت ورکولو د یوې پراخې tendência څرګندونه کوي. د میوې د بیولوژیکي خوږوالي او په منځنۍ شرق کې د هغې د کلتوري رول ترمنځ د تړاو په واسطه، دا اصطلاح ټینګار کوي چې څنګه جغرافیه او دود نړیوالې خوراکي نظریات جوړوي.