د غزا ښار څخه په جنوب کې د کمپونو بې کوره شوي اوسینکوالان اوس د اوبو، سونګو او خوړو ترلاسه کولو لپاره په ورځه څار ساعتونه لګوي [1].
دا مبارزه د بنسټیزې पायाډولې د تخریب او د ملکيانو لپاره د اړیکوي سرچینو د سخت کمښت څرګندونه کوي. د ژوند د بقا لپاره د اړتیاوو ترلاسه کولو لپاره ورځنی هڅه د ورځې یوه لویه برخه خوري، چې د نورو فعالیتونو یا ریکاوري لپاره ډیر کم وخت پاتې پریږدي.
د سیمې له راپورونو سره سم، د ورځنیو ژوند تر ټولو ساده اړتیاوې په یو ستونزمن سفر بدلې شوې دي [1]. د سرچینو دا کمښت پراخ تخریب او د غزا سویې ته د物资 (supplies) د ننوتلو پر وړاندې دوامداره محدودیتونو ته attributed کیږي [1].
په دې کمپونو کې اړې कुटुंबې د پخولو لپاره د سونګو او د څښلو لپاره د اوبو په لټه کې باید له ستونزمنو سیمو او محدودو توزیع ټکو څخه تېر شي. د دې توکو ترلاسه کولو لپاره اړین وخت، چې په اوسط کې په ورځه څار ساعته دی [1]، د پایدار بشري Corridor-ونو د نه چمتو کولو یو سیسټماتیک ناکامي ښيي.
که څه هم ځینې مرستې سیمې ته رسیږي، خو د بې کوره شوي خلکو د اړتیاوو پوره کولو لپاره د توزیع کچه ناکافي ده. د سرچینو دا اجباري لټون د هغو کسانو لپاره چې لا دمخه په خطرناکو شرایطو کې ژوند کوي، د ستړیا یو څرک رامینځګان کوي. په ځانګړې توګه د سونګو کمښت د اوبو د پمپ کولو یا د خوړو د چمتو کولو وړتیا باندې اغیزه کوي، چې په جنوبي کمپونو کې بحران نور هم شدتوي [1].
“د غزا ښار څخه په جنوب کې د کمپونو بې کوره شوي اوسینکوالان اوس د اوبو، سونګو او خوړو ترلاسه کولو لپاره په ورځه څار ساعتونه لګوي.”
د ملکيانو لپاره دا اړتیا چې د اوبو او سونګو د ترلاسه کولو لپاره په ورځه څو ساعته وخت مصرف کړي، ښيي چې بشري مرستې په پایداره یا مؤثره توګه خپل هدف ته نه رسیږي. د سرچینو د کمښت دا کچه وړاندیز کوي چې په جنوبي غزا کې پاتې شوې पायाډوله د بې کوره شویو خلکو د ګڼې ګوڼې وړتیا نې لاره، چې د ژوند بنسټیز بقا یې په یو پوره وختي کار بدل کړې ده.
