ولسمشر ډونالډ ټرمپ د امریکا او ایران ترمنځ د یوې سولې تړون اعلان کړ ترڅو هغه جګړه پای ته ورسوي چې ۱۰۶ ورځې دوام کړی و [1].
دا تړون د یورانیوم،制جرمو (sanctions) او د هرمز تنگې په اړه د شخالصو موضوعاتو د حل په لاره د سیمې د ثبات په لټه کې دی. د تړون د شرایطو په চূড়ান্ত کولو کې پاتې راتلل کولی شي د نړۍ د تېلو په بیو کې نوسې تهT لاره جوړه کړي او په غربي اسیا کې نظامي tensione او کړکېچونه اوږد کړي.
د راپورونو له مخې، په دې تړون کې د پاکستان رول د посредانۍي و [1]. دا تړون د ۱۰ کلیدي ټکو څخه جوړ دی [2]. د دې ترتیب یو مرکزي اړخ د ایران د منجمدو اثاثو خوشالونه دی، چې تخمینې یې ارزښت ۲۴ ملیارده ډالره [3] یا ۲۵ ملیارده ډالره [2] ښيي.
ټرمپ وویل چې دا تړون د دریو میاشتو څخه ډېر وخت د جګړې څخه وروسته لاس ته راغی [2]. د لاسلیک یو رسمي مراسم د جون ۱۹ په سویټزرلانډ کې پلان شوی دی [1].
سره له دې اعلانونو، د تړون وضعیت لاهم争议 (contested) پاتې دی. سپین منزل د تهران لخوا د وړاندې شوي یو recent مسودې رد کړ او دا یې یو بشپړ جوړښت (fabrication) وبالله، او ویې ویل چې هیڅ تړون نشته. نورو راپورونو اشاره کړې چې د یورانیوم او制جرمو په اړه حل نه شوي مسایل لا هم د تړون په চূড়ান্ত کولو کې خنډ دی.
دا تناقضونه هغه وخت څرګند شول کله چې د ایران خبرنیز اژانسونو وړاندیز وکړ چې تړون یوازې څو ساعته لرې دی، چې له امله یې د تېلو بیې ټیټې شوې. خو په واشنګټن کې چارواکو د ایران حکومت لخوا وړاندې شوي شرایط رد کول.
“دا تړون د ۱۰ کلیدي ټکو څخه جوړ دی.”
د ولسمشر د اعلان او د سپین منزل د رد کولو ترمنځ توپارت د یو داسې ناثابته ډیپلوماټیک چاپیریال ته اشاره کوي چې چیرې عامه اعلانونه ممکن د قانوني متنونو د চূড়ান্ত کیدو څخه وړاندې وي. که د جون ۱۹ مراسم ترسره شي، دا به د امریکا په بهرنۍ پالیسۍ کې یو مهم بدلون وي؛ او که ناکامه شي، نو دا متضاد خبرې د دواړو هیوادونو ترمنځ ناسمفهమీ او بې باورۍ ته لاره جوړوي.
