د انرژۍ تحلیلګران پوښتنه کوي چې د امریکا او ایران ترمنځ د یوې ځانګړې تړون څخه وروسته، د تېلو تولیدونکې هېوادونه څومره ژر کولی شي خپل تولید زیات کړي [1].

د تولید د دې زیاتوالي وخت خورا مهم دی ځکه چې دا به ټاکه کړي چې آیا دا تړون د نړیوالو انرژیو په قیمتونو کې د یو څرګنده ټیټوالي او د هرمز تنگ کې د shipping عادي نمونې راستنیدو سبب ګرځي که نه [1, 2].

د Again Capital senior analyst جان کلډف وویل چې اوس باید اصلي تمرکز د supply لوجیسټیک ته shifted شي. کلډف د CNBC Television سره په یو مرکې کې وویل: "د ایران د تړون څخه تر {بېله" مهمه پوښتنه دا ده چې هېوادونه څومره ژر کولی شي خپل تولید زیات کړي" [1].

سره له دې چې دا تړون د جګړې اړوند ګډوډیو د پای ته رسولو هدف لري، خو د هېوادونو فزیکي وړتیا چې ډېر تېل بازار ته وړاندې کړي، لا هم یو متغیر پاتې دی. په مینځ Oriente کې د shipping لارو ثبات د دې ریکوري یو کلیدي घटक دی، په ځانګړې توګه د هرمز تنگ له لارې د ټینکرونو جریان [1, 2].

د بازار نور څارونکي وړاندیز کوي چې د търګرانو احساسات شاید لا دمخه د تړون د اوږدمودت viability پرته هم یې په قیمتونو کې ځای کړی وي. د TD Securities د commodity strategy نړیوال رئیس بارټ میلیک وویل چې دا واقعاً مهمه نه ده چې د امریکا او ایران ترمنځ د سولې تړون حقیقي دی که نه، ځکه چې بازار تمه لري چې دا به حقیقي وي [3].

دا د انرژۍ بازارونو د رواني عکس العمل او د تېلو تولید د فزیکي حقیقت ترمنځ یو خنډ ښيي. که تولیدونکې هېوادونهne خپل تولید په چټکۍ سره نه شي زیاتولی، نو د ډیپلوماټیک پرمختګ سره سره هم د قیمتونو очаکوله ګټه به نه ترلاسه شي [1].

“"د ایران د تړون څخه تر {بېله" مهمه پوښتنه دا ده چې هېوادونه څومره ژر کولی شي خپل تولید زیات کړي."”

د بازار د توقعاتو او فزیکي تولید ظرفیت ترمنځ توپال ښيي چې ډیپلوماټیک حلونه سمدستي د supply-chain خنډونه نه حلوي. حتی د یو رسمي تړون سره هم، نړیوال د انرژۍ قیمتونه د تېلو تولیدونکي инфраструкچر د عملیاتي سرعت او د هرمز تنگ په څیر د بحري chokepoints امنیت ته حساس پاتې کیږي.