متحده ایالاتو او د ایران اسلامي جمهوریت او دې اونۍ کې د 적اواتو د پایپراي او اقتصادي همکارۍ د رامنځته کولو لپاره د تفاهمو د یو یادښت اعلان کړ.
دا تړون د منځني ختیځ په ډیپلوماسي کې یو مهم بدلون ښيي، چې هدف یې د هسته جګړې د پراخېدو د خطر کمول او د ایران د تېلو صادراتو بیا پیلول دي.
دا یادښت د سیمې د ثبات لپاره د یوېسریو ټکو باندې تمرکز کوي، که څه هم د دغه پلان په دقیق حد باندې راپورونه توپیر لري. ځینې سرچینو ویلي چې دا تړون د 12 ټکو پلان دی [2]، پداسې حال کې چې ځینې نورې سرچینې یې د 14 ټکو یادښت بولي [4]. کلیدي 条بندونه د بحري بلاکاد د لغوه کولو او د 300 ملیارده ډالرو د پانګونې د یو فنډ جوړولو شامل دي [2].
امنیتي ترتیبات د دې تړون مرکزي برخه ده، په ځانګړې توګه د ایران د شاوخوا سیمو څخه د U.S. ځواکونو وتل. د دې وتلو د مهالې په اړه متضاد راپورونه شته. په یو راپور کې ویل شوي چې امریکايي ځواکونه باید په 30 ورځو کې وتخلي [3]. خو په بل راپور کې ویل شوي چې وتل به یوازې هغه وخت ترسره شي چې په 60 ورځو کې وروستی تړون لاس ته راشي [2].
دا تړون د سولې او د紧张ت د کمولو په لور د یو ګام په توګه ومنل شوی [1]. سره له دې ډیپلوماټیکو هڅو، ځینې راپورونو ویلي چې د خبرو اترو په جریان کې U.S. ځواکونو د ایران پر ځینو ځایونو دفاعي حملې کړې دي [5].
د MoU اقتصادي برخې د دې لپاره ډیزاین شوې چې په ایرانی اقتصاد کې ملیاردونو ډالران ঢالوو ترڅو د سیمې د نورو ناثاباتیاتو مخه kanilang نیسه شي [1, 2]. د تهران د اقتصادي شکایتونو او واشنګټن د امنیتي اندېښنو په حل کولو سره، دواړه هیوادونه هیله لري چې د یوې پراخې سیمه ییزې جګړې څخه ځان وساتي [3].
“دا تړون د منځني ختیځ په ډیپلوماسي کې یو مهم بدلون ښيي”
دا تفاهمو یادښت د دوو اوږدمهاله دښمنانو ترمنځ د اقتصادي یوځایوالي او نظامي فشار کمولو په لور یو ستراتیژیک بدلون ښيي. د U.S. پوځي ځواکونو وتل د یو لوی پانګونې فنډ او د بحري بلاکادونو لغوه کولو سره د تړلو کولو په واسطې، دا تړون هڅه کوي چې اقتصادي ثبات د سیمه ییز امنیت سره تبادله کړي. خو د وتلو د مهالوارو کې توپیرونه او دفاعي حملو دوام ښيي چې باور لاهم کمزوری دی او د وروستی تړون لور ته لیږد تضمین شوی نه دی.
