د امریکا او ایران ترمنځ د سولې د وروستۍ تړون لاسلیک څخه وروسته inflation 4.2% ته لوړ شوی دی [1].
دا اقتصادي بدلون ځکه اهمیت لري چې دغه تړون د نړیوالې انرژۍ نظم ټوټه ټوټه کړی دی. که څه هم دا تړون مستقیمې جګړې پای ته رسوي، خو دې مالي ناپایداري رامنځته کړې او د shipping lanes د حساسو لارو د زیانمنوالي احتمال یې زیات کړی، چې له امله یې تحلیلګرو د یوې نږدې مالي بحران په اړه خبرداری ورکړی دی.
د Wall Street تحلیلګرو ویل چې اوسنی بدلون کولی شي د اقتصادي تودې شدیدېm ઘટાو سبب شي. دا ناپایداري په لویه کچه د Strait of Hormuz باندې تمرکز करतो، چې د نړیوالو تېلو د لېږد لپاره یو حیاتي ځای دی. څرنګه چې د سولې تړون د سیمې ستراتیژیک منظر بدل کړی، نو د دې تېرو والې امنیت اوس ډېر ناپایداره ګڼل کیږي.
د Strait of Hormuz د حساسیت په ځواب کې، Brazil او Guyana خپله د خام crude oil لنډمهاله تولید زیات کړی [1]. دا هیوادونه هڅه کوي چې د عرضه احتمالي اختلالات جبران کړي چې کولی شي نړیوال بازارونه نور هم ناپایداره کړي.
اوسنی ډیپلوماټیک حالت د سختو جګړو له یوې دورې وروسته رامنځه شوی. د Trump ادارت لخوا بمباریو پیل د Feb. 28 څخه وشو [1]، چې د escalation یو پړاو menandه و او نوی تړون هڅه کوي چې دا مسئله حل کړي.
سره له دې چې جګړې terminated شوې، خو د سولې لور ته لیږد سمدستي ثبات رامنځه نه کړی. د انرژۍ بازارونو ټوټه ټوټه کیدو د inflation زیاتوالي سبب شوی، ځکه چې نړیوال अर्थव्यवस्था د واشینګټن او تهران ترمنځ د نوي جیوپولیټیکي ترتیب سره د ځان برابرولو لپاره مبارزه کوي [1].
“د امریکا او ایران ترمنځ د سولې د وروستۍ تړون لاسلیک څخه وروسته inflation 4.2% ته لوړ شوی دی.”
د امریکا او ایران د سولې تړون ته اقتصادي عکس العمل ښيي چې جیوپولیټیکي ثبات تل د بازار ثبات ته ပြتیل نه کیږي. د انرژۍ نظم کې بدلون د Strait of Hormuz په اړه د یقیني معلوماتو خلاکې رامنځته کړې، چې non-OPEC تولیدونکي لکه Brazil او Guyana مجبور کړي چې د انرژۍ د بشپړ تخریب د предотвра لپاره خپل تولید ګړंदी کړي. دا ښيي چې د 'سولې ګټې' (peace dividend) اوس د انرژۍ د supply chain د بیا ترتیب سیسټماتیک ریسک لخوا جبران کیږي.
