امریکا خپلو اتحادیو ته غوښتنه کوي چې د ایران سره د جګړې په اړه د ceasefire تړون څخه وروسته د بیا reconstruction او دفاعي لګښتونه تادیه کړي [1].
دا مالي شخاره د نړیوال امنیت لپاره په یو حساس وخت کې رامنځه شوې ده. لکه څنګه چې جګړه پای ته رسېږي، د G7 هیوادونو او د جنوبي کوریا په څیر د شریکانو وړتیا په دې اړه Depend ده چې څوک به د بیا reconstruction او دوامداره دفاع لپاره اړین سرمایه تامین کړي.
راپورونه ښيي چې امریکا هڅه کوي د دې وروستیو obligations مالي بار خپلو شریکانو ته منتقل کړي [1]. دا اختلاف د पायाڼو د بیا reconstruction او د جګړې په پای ته رسیدو وروسته په سیمه کې د امنیتي حضور ساتلو د لګښتونو په کچه تمرکز کوي.
پېلاوېږي چې دا tensione ګانې به په راتلونکي G7 summit کې څرګندې شي [1]. غړې هیوادونه اوس باید پریکړه وکړي چې د recuperação هڅو لګښتونه څنګه وویشي، چې د خبرونو له مخې امریکا نه غواړي پخپله د دې لګښتونو تامیني مسؤلیت واخلي [1].
جنوبی کوریا د هغو هیوادونو په ارقام کې ده چې د دې لګښتونو د تادیاتو لپاره له فشار سره وړاندام کیږي [1]. د اتحادیو څخه د بودیجې دا غوښتنه په داسې حال کې شوې چې نړیواله محدوده له فعالو جګړو څخه یوې نازکې سولې ته لېږدېږي، چې په پایله کې یې د reconstruction لویې اړتیاوې لا تر اوسه پوره شوي نه دي.
که څه هم ceasefire جګړه کړایې ده، مګر دې یو نوی conflict د مالي مسؤلیت په اړه پیل کړی. د امریکا موقف داسې وړاندیز کوي چې دوی غواړي په سیمه کې خپل strategic influence وساتي، مګر د جګړې وروسته د اصلي اقتصادي لګښتونو مسؤلیت له ځان څخه لرې وساتي [1].
“امریکا خپلو اتحادیو ته غوښتنه کوي چې د reconstruction او دفاعي لګښتونه تادیه کړي”
د مالي توقعاتو کې دا بدلون د امریکا د بهرنیو چارو په پالیسۍ کې د یو احتمالي بدلون نښه ده، چې د conflict وروسته د ثبات لپاره د مستقیمې بودیجې څخه د 'ګډ مسؤلیت' (shared-burden) ماډل ته لېږدېږي. که G7 هیوادونه او جنوبي کوریا د دې غوښتنو وړاندې مقاومت وکړي، د بودیجې په وړاندې دغه خلا ممکن د سیمې reconstruction ځنډ کړي او د ceasefire اوږد مهاله اغیزې کمزورې کړي.
